Η πρώτη μου μηχανή δεν ήταν φωτογραφική, αλλά κινηματογραφική. Την αγόρασα το 1970, σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών. Ήταν μια Agfa Standard 8mm. Με αυτήν κινηματογραφούσα τις οικογενειακές μας εκδρομές, τους δικούς μου ανθρώπους και όσα τραβούσαν την παιδική μου ματιά. Στο άλσος κατέγραφα τις λίμνες, τις πάπιες, τα ζώα και τη φύση που με περιέβαλλε. Χωρίς να το γνωρίζω τότε, είχα ήδη ξεκινήσει το πρώτο μου ταξίδι στον κόσμο της εικόνας.
Λίγα χρόνια αργότερα, σε ηλικία δεκαεννέα ετών, απέκτησα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, μια Zenit. Με αυτήν άρχισα να ανακαλύπτω τη φωτογραφία με πιο συνειδητό τρόπο. Κάθε φωτογραφία ήταν ένα μάθημα, κάθε φιλμ μια νέα εμπειρία.
Η ανάγκη μου να μάθω περισσότερα με οδήγησε σε σχολές του εξωτερικού, όπου παρακολούθησα μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου με αλληλογραφία, μια ιδιαίτερα διαδεδομένη μορφή εκπαίδευσης εκείνη την εποχή. Παράλληλα, ο εξοπλισμός μου εμπλουτιζόταν συνεχώς. Απέκτησα φωτογραφικές και κινηματογραφικές μηχανές υψηλού επιπέδου, επενδύοντας σε ένα πάθος που είχε πλέον γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.
Φωτογράφιζα ασταμάτητα. Τοπία, ανθρώπους, φίλους, αρχιτεκτονική, δρόμους, πόλεις και κάθε εικόνα που θεωρούσα ότι άξιζε να διασωθεί στον χρόνο. Μέσα από αυτή τη διαδρομή γνώρισα την αρχιτεκτονική φωτογραφία, τον κινηματογράφο και τη δύναμη της οπτικής αφήγησης. Αργότερα συμμετείχα και σε φωτογραφικές εκθέσεις, παρουσιάζοντας μέρος της δουλειάς μου.
Τη δεκαετία του 1980 δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με το βίντεο. Η τεχνολογία της εποχής βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα και η ποιότητα της εικόνας δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις μου. Για να επιτύχει κανείς πραγματικά κινηματογραφικό αποτέλεσμα, απαιτούνταν εξοπλισμός ιδιαίτερα υψηλού κόστους. Έτσι αφιερώθηκα κυρίως στη φωτογραφία, δημιουργώντας παράλληλα ορισμένες προσωπικές κινηματογραφικές δουλειές.
Πίστευα πάντοτε ότι η φωτογραφία και ο κινηματογράφος είναι δύο μορφές της ίδιας γλώσσας. Μοιράζονται τις ίδιες βασικές αρχές: το φως, τη σύνθεση, τη στιγμή και την αφήγηση. Για να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία μέσα από την κινούμενη εικόνα, πρέπει πρώτα να έχει μάθει να βλέπει μέσα από μια φωτογραφία. Αυτή τη γνώση δεν την απέκτησα μόνο μέσα από βιβλία ή μαθήματα. Τη διαμόρφωσα κυρίως μέσα από την εμπειρία, την καθημερινή πρακτική και την αδιάκοπη αναζήτηση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Για μένα η φωτογραφία δεν ήταν ποτέ μέσο προβολής ούτε τρόπος έκφρασης. Ήταν τρόπος ζωής. Η χαρά μου δεν βρισκόταν στο αποτέλεσμα, αλλά στη στιγμή της λήψης και στο συναίσθημα που γεννούσε η εικόνα.
Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης δεν χρησιμοποιούσα μόνο τα μάτια μου. Ζούσα τη στιγμή με όλες μου τις αισθήσεις. Άκουγα το θρόισμα των φύλλων και τη βοή της πόλης, μύριζα το χώμα μετά τη βροχή και την ευωδιά του δάσους, ένιωθα το κρύο να παγώνει τη μηχανή και τα χέρια μου, γευόμουν τον καφέ μου την ώρα που περίμενα το σωστό φως. Όλα αυτά ήταν μέρος της ίδιας εμπειρίας.
Η φωτογραφία δεν είναι μόνο αυτό που αποτυπώνεται στο φιλμ ή στον αισθητήρα. Είναι οι στιγμές που τη συνοδεύουν, οι αισθήσεις που τη γεννούν και οι αναμνήσεις που τη διατηρούν ζωντανή μέσα μας.
Τι αξία έχει να δημιουργήσεις μια καλή φωτογραφία, αν δεν μπορείς να απολαύσεις τη στιγμή που τη δημιουργείς;
Από την αναλογική εποχή του φιλμ μέχρι σήμερα, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, η συγγραφή και το Web Design αποτέλεσαν διαφορετικές όψεις της ίδιας δημιουργικής διαδρομής. Στην ιστοσελίδα αυτή συγκεντρώνω μέρος αυτής της πορείας, όχι ως μέσο αυτοπροβολής, αλλά ως μια προσπάθεια να διασωθούν εικόνες, μνήμες και σκέψεις που ο χρόνος παρασύρει.
